په‌ڕی 89 هه‌‌م

هه‌موو بوونه‌وه‌رێك له‌ چركه‌ساتی مه‌رگ دا، ئه‌وكاته‌ی سوور دووچركه‌ی ماوه‌ گیانی لێ ده‌ربچێ، به‌ زمانی زگماكی خۆی،  تابلۆیه‌ك دێته‌ پێش چاوی كه‌ لێی  نووسراوه‌:

" دووكه‌ڕه‌ سوور یه‌كسانه‌ به‌ گوو‌".

ئه‌و بوونه‌وه‌رانه‌ی له‌ چركه‌ساتی مه‌رگ دا به‌حه‌په‌ساوی و به‌چاوی زه‌قه‌وه‌ گیانیان لێ ده‌رده‌چێ له‌و تابلۆیه‌ ناحاڵی نه‌بوون.

ئه‌وانه‌ش له‌ چركه‌ساتی گیاندان دا به‌ ئاسووده‌یی چاوه‌كانیان ده‌قونجێنن و گیان به‌ڕه‌لا ده‌كن هه‌ڕه‌یان له‌بڕه‌ی ئه‌م تابلۆیه‌ نه‌كردۆته‌وه‌.

دامناوه‌ بۆ ئه‌وه‌ی هه‌ڕه‌یه‌ك له‌ بڕه‌ی ئه‌م ره‌سته‌یه‌ : "دووكه‌ڕه‌ سوور یه‌كسانه‌ به‌ گوو." بكه‌م، تا ده‌گه‌مه‌ دووچركه‌ساتی به‌ر له‌ مه‌رگ رۆژانه‌ به‌رده‌وام بۆ هه‌موو ژماره‌یه‌ك و بۆ هه‌موو ره‌نگێك و بۆ هه‌موو گوویه‌ك سه‌رم سووڕماوبكه‌م و چاوه‌كانم زه‌ق زه‌ق بكه‌مه‌وه‌ و له‌ كۆتاییش دا گیانم به‌زه‌بری شه‌ق لێ ده‌ربچێ نه‌ك به‌ئاسووده‌یی بيده‌م و به‌ڕه‌ڵای كه‌م!

 

***